Recensie 'Young Sherlock': een Young Adult-Sherlock met een trauma
In dit artikel:
Young Sherlock (2026) is een achtdelige YA‑achtige pastiche rond een negentienjarige Sherlock Holmes, geregisseerd onder meer door Guy Ritchie, Anders Engström en Tricia Brock. De serie (afleveringen 40–54 min) plaatst een jonge, experimentele en getroebleerde Sherlock — vertolkt door Hero Fiennes Tiffin — op de universiteit van Oxford, niet als student maar als laagste bediende, na een korte gevangenisstraf. Mycroft (Max Irons) stuurt hem daarheen om hem een les te leren. Op Oxford ontwikkelt Sherlock een vriendschap met James Moriarty (Donal Finn), die hier verrassend genoeg als zijn bondgenoot en vroegvorm van een Watson‑figuur wordt neergezet.
De plot begint wanneer Sherlock wordt beschuldigd van de diefstal van een historisch document dat toebehoort aan de Chinese prinses Chou’an (Zine Tseng). Samen met Moriarty probeert hij dit mysterie op te lossen; als er bovendien een professor wordt vermoord, ontspint zich een complex en persoonlijk avontuur dat het seizoen draagt. Scenaristen nemen ruime vrijheden: er is een nieuw trauma in Sherlocks verleden (een jong overleden zusje), relaties en motivaties wijken af van Arthur Conan Doyle en ook van de Andrew Lane‑boeken waarop de reeks deels steunt.
Sterke troef van de serie zijn de acteurs en de droge, komische dialogen: Colin Firth blinkt uit als de snobistische professor Hodge, Max Irons geeft een prikkelende Mycroft, en Hero Fiennes Tiffin levert een volwassen, idealistische Sherlock die minder kalknagelachtig is dan recente tv‑versies. Stilistisch zetten de eerste afleveringen een Ritchie‑achtige toon neer — snelle, bruuske regie‑ingrepen die doen denken aan zijn films met Downey Jr. — maar inhoudelijk blijft Young Sherlock ver verwijderd van die eerdere bewerkingen.
Kritiekpunten zijn talrijk: het verhaal wordt in de loop van het seizoen steeds complexer maar ook onlogischer, met veel vergezochte wendingen en ontbrekende antwoorden; romantiek blijft minimaal; en puristen zullen zich storen aan de afwijkingen ten opzichte van Doyle. Toch blijft de reeks boeien door charme en acteerkracht: vermakelijke pulp met hoge entertainmentwaarde, maar zonder de narratieve consistentie of literaire trouw die sommige kijkers verwachten.