Recensie 'Visionquest': de menselijke kant van Visions verhaal wordt te vaak overstemd door alle stemmen in zijn hoofd.

In dit artikel:

In de achtdelige Marvel-serie VisionQuest probeert Vision, na WandaVision en Agatha All Along, in Edinburgh te ontdekken wie hij is. Hij werkt er in een pub en wordt in zijn hoofd bijgestaan door verschillende kunstmatige intelligenties, onder wie zijn vijand Ultron. Wanneer er een premie op zijn hoofd wordt gezet, slaat Vision op de vlucht. Hij ontmoet Thomas Shepherd, die mogelijk de gereïncarneerde zoon uit Wanda’s schijnwereld is. Ook Thomas worstelt met zijn identiteit, waardoor hun ontmoeting een verhaal over familie, herinneringen en vaderschap had kunnen opleveren.

De serie stelt interessante filosofische vragen, bijvoorbeeld of herinneringen iemand bepalen wanneer de bijbehorende gevoelens ontbreken. Toch werkt VisionQuest die ideeën vaak onvoldoende emotioneel uit. Het verhaal springt voortdurend tussen de echte wereld en Visions digitale binnenwereld en stapelt meerdere mysteries op elkaar. Daardoor wordt de vraag wat er gebeurt belangrijker dan waarom het ertoe doet. Ook de relatie tussen Vision en Thomas krijgt te weinig ruimte, terwijl juist die band de serie meer houvast had kunnen geven. Wanda blijft bovendien opvallend onderbelicht.

Paul Bettany maakt veel goed als de beheerste maar onzekere Vision. Zijn droge spel geeft het personage menselijkheid. James Spader steelt geregeld de show als Ultron, die tegelijk charmant en dreigend is. Hun gesprekken zorgen voor de nodige levendigheid. Ook de retroachtige vormgeving van de digitale wereld heeft charme, al zijn de grappen en thematische knipogen soms te nadrukkelijk.

Volgens de recensie heeft VisionQuest goede bedoelingen, maar is de serie te rommelig en te veel bezig met het uitleggen van haar eigen ideeën om echt te raken. Bettany, Spader en de vormgeving redden een deel van de serie, maar de menselijke kern raakt geregeld overstemd door alle mysteries en filosofische omwegen.