Recensie Videoland-serie 'Máxima' seizoen 2: gezellige romkom of zwaar historisch drama à la 'The Crown'?
In dit artikel:
Het tweede seizoen van Máxima (Videoland, 2026) beslaat de jaren tussen de bruiloft van prins Willem-Alexander en zijn kroning. De serie telt zes afleveringen van 44–55 minuten en is geregisseerd door Saskia Diesing en Joosje Duk. Delfina Chaves speelt Máxima; Martijn Lakemeier is Willem‑Alexander. In bijrollen vallen Elsie de Brauw (Beatrix), Sebastian Koch (Claus) en Bram Suijker (Friso) op.
Waar seizoen 1 vooral draaide om Máxima’s Argentijnse achtergrond en haar moeilijke relatie met vader Jorge Zorreguieta, is seizoen 2 nadrukkelijker Hollands: Máxima doet aan koekhappen, bezoekt koeienstallen en leert kaas maken — symbolen van de alledaagse verwachtingen binnen het koningshuis. De serie toont het huis Oranje als een strak georganiseerd instituut dat functioneert als bedrijf; Máxima werkt hard, maar haar inzet lijkt zelden toereikend voor schoonmoeder Beatrix. Friso’s onhandige bravoure levert vaak ongemakkelijke scènes op.
De belangrijkste kritiek is dat de serie zelf worstelt met haar toon: soms neigt het naar een lichtvoetige vrouwenserie met romkom-ingrediënten, dan weer naar zwaar historisch drama à la The Crown. Die wisselingen leiden tot onregelmatigheden — moderne popmuziek en gezellige familie-uitstapjes passen niet altijd bij de periode. In de tweede helft wint het drama aan kracht doordat de makers zwaardere, historische incidenten uitdiepen: de aanslag in Apeldoorn op Koninginnedag, het ongeluk van prins Friso en de kredietcrisis bieden wezenlijk materiaal dat de serie sterker maakt.
Sterke momenten ontstaan wanneer Máxima’s persoonlijke angsten gekoppeld worden aan Nederlandse politieke ontwikkelingen — de opkomst van Twitter en de confrontatie met Geert Wilders spelen in op haar vrees dat Nederland in autoritair vaarwater kan belanden, een echo van Argentijnse ervaringen. De bijrollen, vooral Beatrix en Claus, geven diepgang en tonen de beperkingen van het koninklijke leven.
Uiteindelijk blijft het grootste probleem dat het Nederlandse koningshuis in werkelijkheid weinig spektakel biedt; als dramatisering moet Máxima soms te diep graven om conflict te vinden. Toch zijn er genoeg overtuigende scènes en acteurs om het seizoen de moeite waard te maken, zeker zodra het meer durft te leunen op de zwaardere historische episodes.