Recensie 'Suga: Ride or Die': bende met een motorbende

In dit artikel:

Diederik van Rooijen levert met Suga: Ride or Die (2025) een vijfdelige misda miniserie af over de val van een motorclubkoning en de nasleep binnen zijn familie en club. Gijs Naber speelt Sander ‘Suga’ Zoeteman, voormalig president van de Devil Drifters die na vrijlating uit de cel niet alleen zijn positie kwijt is maar ook geconfronteerd wordt met de dood van zijn oudste dochter. Rond hem staan bekende namen als Elise Schaap, Salie Harmsen, Teun Kuilboer en Monic Hendrickx.

De serie probeert in korte afleveringen een gelaagd verhaal te vertellen over de verwevenheid van onderwereldpraktijken, familierelaties en persoonlijke motieven: excommunicatie van de club, financiële verplichtingen, een mislukte methdeal en interne afrekeningen vormen de spanningslijnen. Van Rooijen, bekend van Penoza, laat opnieuw vakmanschap in regie en beeldvoering zien; de actie- en geweldsscènes zijn overtuigend gefilmd en behoren tot de sterkste momenten.

Toch werkt het geheel niet. Door de compacte speelduur en gecomprimeerde subplotten krijgen personages onvoldoende ruimte om te groeien: veel rollen blijven karikaturaal en voorspelbaar, waardoor empathie uitblijft. Het drama wordt kunstmatig geforceerd — vrijwel elk personage draagt een privétrauma — en sommige acteurs, waaronder Monic Hendrickx, blijven te veel aan de zijlijn. Typische valkuilen zoals typecasting komen duidelijk naar voren (onder meer bij Kuilboer). De juridische afhandeling door het Openbaar Ministerie oogt bovendien onmachtig en functioneert vooral als plotmotor.

Kort gezegd: visueel sterk en bij momenten spannend, maar narratief overhaast en emotioneel vlak. Een interessante uitvalsbasis van Van Rooijen die onvoldoende uitkomt in vijf afleveringen. Beoordeling: 2 sterren.