Recensie 'Scarpetta': Patricia Cornwells bekendste personage eindelijk op televisie
In dit artikel:
Nicole Kidman speelt de forensische pathologe Kay Scarpetta in Scarpetta, een achtdelige misdaadserie uit 2026 die losjes put uit Patricia Cornwells romancyclus, maar niet één boek volgt: gebeurtenissen uit 1998 en 2026 worden door elkaar gehusseld. Regisseurs zijn onder meer David Gordon Green, Charlotte Brändtröm en Ellen Kuras; afleveringen duren 46–53 minuten.
Plot en opzet: jonge Kay en rechercheur Pete Marino (in het verleden gespeeld door Jake Cannavale) jagen in 1998 op een seriemoordenaar in Virginia. In de hedenlijn keert de oudere Scarpetta (Kidman) terug in haar werk en probeert ze een nieuwe moord bij een spoorlijn te verbinden met het oudere onderzoek, geholpen door een gepensioneerde Marino (Bobby Cannavale). De serie leunt zwaar op Cornwells handelsmerk: gedetailleerde medische kennis en exotische lichamelijke eigenschappen die verdachten of sporen karakteriseren.
Sterke punten: de cast tilt veel weg. Vooral het schrijvende, kwajongensachtige vonnis tussen Kay en haar excentrieke, rijke zus Dorothy (Jamie Lee Curtis) levert sprankelende, amusante scènes op. Ook de aanwezigheid van vader-zoon Cannavale als twee versies van Marino en de filmische, soms sfeervolle regie maken bepaalde afleveringen onderhoudend en nostalgisch naar klassieke jaren-negentig-thrillers.
Zwakke punten: het misdaadplot zwalkt vaak en bevat geloofwaardigheidsproblemen. Een prominent en uiteindelijk problematisch element is een AI-simulatie van Dorothy’s dochters overleden partner Janet, die als robot via een scherm “meepraat” en ineens bepalend wordt voor verhaallijnen — een besluit dat de makers te veel gewicht geven. De wisseling tussen tijdslijnen wordt bemoeilijkt door onhandige casting: jonge versus oude personages lijken zelden op elkaar, waardoor kijkers constant moeten nagaan wie wie is. Halverwege leidt een spectaculair zijpad nergens heen en de finale voelt gehaast, al laat het een deur open voor een tweede seizoen.
Eindoordeel: Scarpetta biedt genoeg smeuïge momenten en sterke acteerbijdragen om te boeien, maar het zwalkende plot, de overmatige franje rond een AI-subplot en misplaatste casting remmen het potentieel. Met minder fratsen en strakkere verhaallijnen zou de serie beter uit de verf komen.