Recensie Netflix-serie 'Parish': saai samenraapsel van bekende actiefilmomenten
In dit artikel:
AMC’s Parish, sinds 2024 beschikbaar in Nederland via Netflix (ruim anderhalf jaar na de Amerikaanse uitgave), is een zesdelige misdaadserie met afleveringen van 41–51 minuten. Regisseurs als Ernest Dickerson en Laura Belsey tekenden mee; Giancarlo Esposito speelt de hoofdrol als Gracián “Gray” Parish. Andere castleden zijn onder meer Bradley Whitford, Paula Malcomson, Bonnie Mbuli, Ivan Mbakop en Skeet Ulrich. De reeks is een Amerikaanse bewerking van de Britse miniserie The Driver (2014), waarvoor David Morrissey nu als producent fungeert.
Verhaallijn: Gray werkt als ingehuurde privéchauffeur en probeert met zijn vrouw en tienerdochter het leven op de rails te houden nadat hun zoon vermoord werd. Een oude bekende vraagt hem om hulp bij een crimineuze klus; Gray stemt één keer in, wat een keten van problemen in gang zet. De opener toont hem al gesnapt door de politie, maar zijn uitstraling en lichaamstaal suggereren dat hij weliswaar met illegale zaken te maken heeft, maar geen reine boef is — een subtiliteit die Esposito overtuigend zonder veel tekst overbrengt.
Kritische noot: Parish haalt zelden het kwaliteitsniveau dat men van AMC gewend is (denk Mad Men, Breaking Bad, The Walking Dead). De visuele opmaak wordt als flets en digitaal beoordeeld, en het scenario leunt sterk op vertraagde, bekende actie- en thrillerconventies: misgelopen opdrachten, vastgebonden familieleden, en voorspelbare escalerende dreigingen. Muziek en serieuze toon proberen gewicht te geven aan dialogen die dramatisch gepresenteerd worden maar vaak weinig substantie hebben. Slechte acteerbijdragen (o.a. Skeet Ulrich) verzwakken het geheel verder.
Sterke elementen: Esposito tilt veel scènes naar een hoger plan dankzij zijn presence en subtiele spel; Bonnie Mbuli valt ook positief op als lid van een criminele familie. Problematisch is echter een ernstig thema — mensenhandel binnen de Tongai-familie — dat te abrupt en onvolledig wordt behandeld, zonder voldoende development of afronding.
Slotanalyse: Parish voelt als een middelmatige, clichérijke actiefamilieportie die Esposito net genoeg ruimte geeft om te compenseren. De serie laat een open einde voor toekomstige seizoenen, maar de combinatie van matige vormgeving, flauwe plotkeuzes en onvolledige nevenverhalen maakt een vervolg twijfelachtig tenzij Netflix onverwacht groot publiek aantrekt.