Recensie Netflix-serie 'Monster: The Lizzie Borden Story': had kunnen gaan over vrouwelijke woede, maar slaat de plank monsterlijk mis.

In dit artikel:

Netflix’ nieuwe seizoen van Monster vertelt in acht afleveringen het verhaal van Lizzie Borden, de Amerikaanse vrouw die er in 1892 van werd verdacht haar vader en stiefmoeder met een bijl te hebben vermoord. Hoewel ze werd vrijgesproken, groeide Borden uit tot een legende. De serie gebruikt haar zaak als uitgangspunt voor een verhaal over female rage in het beklemmende, Victoriaanse Amerika.

Lizzie groeit op in een gezin waarin vrouwenhaat en onderdrukking centraal staan. Haar vader verwijt zijn vrouw en dochters dat ze hem geen zoon hebben gegeven, terwijl haar stiefmoeder haar gezin en personeel wreed behandelt. De komst van de zelfbewuste dienstmeid Bridget Sullivan brengt verandering. Tussen de twee ontstaat een hechte band, die Lizzie aanmoedigt haar seksualiteit en groeiende woede te onderzoeken.

Volgens de serie hangen Lizzie’s hevige menstruaties, aantrekkingskracht tot vrouwen en moordlust nauw met elkaar samen. De makers verwerken daarbij bewust bloederige en campy horrorclichés, maar de recensie vindt die invalshoek weinig origineel en onzinnig. Ook wordt Lizzie fictief verbonden aan de historische seriemoordenaar Elizabeth Bathory, die door Vicky Krieps wordt gespeeld, en aan Aileen Wuornos, die in de jaren tachtig mannen doodschoot.

Vooral de Wuornos-verhaallijn is problematisch: er is geen historisch bewijs dat zij geobsedeerd was door Borden, terwijl haar leven uitvoerig is gedocumenteerd. Daardoor voelt de verbinding geforceerd aan. De serie ziet er stilistisch verzorgd uit en weet met een cynische blik het Victoriaanse tijdperk en bloederige horror neer te zetten. Als puur entertainment werkt dat redelijk, maar als analyse van vrouwelijke woede en moordlust blijft de reeks volgens de recensie steken in clichés en mannelijke interpretaties.