Recensie Netflix-serie 'Man on Fire': heeft genoeg charisma om Denzel Washington even te doen vergeten.
In dit artikel:
De nieuwe Netflix-serie Man on Fire (2026) is de vijfde verfilming van A.J. Quinnells roman en levert precies wat de titel belooft: stevige actiepulp. De productie telt zeven afleveringen (42–59 min), is geregisseerd door onder anderen Steven Caple jr., Clare Kilner en Vincente Amorim, en heeft Yahya Abdul-Mateen II in de hoofdrol als John Creasy. Verder in de cast: Billie Boullet als Poe Rayburn, Alice Braga als Valeria, Scoot McNairy, Paul Ben‑Victor en Bobby Cannavale.
Het uitgangspunt is bekend: een ex‑soldaat met getraumatiseerde verleden moet een jong meisje beschermen en raakt zo opnieuw menselijk. Ditmaal speelt het verhaal zich af in Rio de Janeiro, waardoor de makers de actie naar favela’s verplaatsen en een politieke onderlaag kunnen toevoegen rond een president met duidelijke gelijkenissen met Jair Bolsonaro. Creasy, getekend door een mislukte operatie en lijdend aan PTSS, wordt door zijn oude kameraad Paul Rayburn ingehuurd nadat een terroristische aanslag veel slachtoffers maakt; de enige overlevende getuige is Pauls tienerdochter Poe. Creasy vertrouwt niemand — niet politie, leger noch geheime diensten — en duikt met hulp van Uber‑chauffeur Valeria de informele wijken in om Poe te beschermen.
De serie probeert zich te onderscheiden door enkele wijzigingen: Creasy worstelt met schuld en PTSS in plaats van alcoholisme, de klik tussen bewaker en tiener is meteen aanwezig, en de tonaliteit gaat verder in gewelddadige intimiderende acties. In het tweede deel schakelt het plot naar een grootscheepse, door amateurs uitgevoerde operatie die aan Mission: Impossible of Ocean’s Eleven doet denken.
Actie en productieontwerp zijn solide en soms spectaculair voor streamingformaat — er lijkt flink in de setpieces te zijn geïnvesteerd — en Abdul‑Mateen bezit genoeg charisma om niet als tweedehands‑Denzel over te komen. De rest van de cast acteert eveneens degelijk. Tegelijk blijft showrunner Kyle Killen trouw aan vertrouwde clichés: voorspelbare villain, voor de hand liggende trainingsmontages en andere verhaalelementen die weinig verrassingen bieden.
Kortom: vakkundig gemaakte, vlotte actiebinge die direct voldoening geeft maar weinig nazinderende originaliteit. De serie amuseert en heeft potentieel voor meer seizoenen, maar blijft qua diepgang en character‑ontwikkeling beperkt.