Recensie Netflix-serie 'Les Lionnes': vlotte serie met een kleine identiteitscrisis

In dit artikel:

Les Lionnes is een Franse serie (2026) onder regie van Olivier Rosemberg met acht afleveringen van 35–55 minuten. In de hoofdrollen onder anderen Rebecca Marder (Rosalie), Zoé Marchal (Kim), Pascale Arbillot (Chloé) en Jonathan Cohen. De plot draait om een groep financieel krapzittende vrouwen die beginnen met bankovervallen en al snel verzeild raken in een confrontatie met de georganiseerde misdaad en een corrupte burgemeester.

De serie pompt energie: hoog tempo, snelle wendingen en een aanstekelijke verslavingsfactor waardoor binge-kijken makkelijk valt. Les Lionnes kiest bewust voor vrouwen die handelen — geen passieve bijfiguren maar planners en risiconemers — en zet vrouwelijke daadkracht centraal. Dat thema is helder en in combinatie met de overtuigende cast en geloofwaardige chemie tussen de actrices houdt de show vaak het dramatische gewicht overeind, ook wanneer het scenario haperingen vertoont.

Die haperingen hebben vooral te maken met de onstabiele toon. Les Lionnes balanceert voortdurend tussen komedie en thriller; scènes wisselen abrupt van lichtvoetigheid naar dreiging. Die genrewisselingen ondermijnen soms de ernst van spannende momenten en maken komische passages minder afgerond. Technisch zijn er ook tekortkomingen: sommige special effects en montageselecties komen goedkoop over en breken de vaart of geloofwaardigheid.

Thematisch kiest de serie niet voor diepgang maar positioneert kwesties als macht, corruptie en solidariteit duidelijk zonder lang stil te staan bij nuance. Het resultaat is geen subtiel of literair drama, maar wel een onderhoudende, energieke misdaadserie met een duidelijke vrouwelijke inslag. Voor kijkers die vooral op zoek zijn naar strak tempo, levendige personages en vermaak werkt Les Lionnes goed; wie een serieuze, consistent thrillergeladen aanpak of meer thematische diepgang verwacht, kan teleurgesteld raken.