Recensie Netflix-serie 'Haantjes' seizoen 2: herkenbare mannenkomedie die iets te veel leunt op het Spaanse origineel

In dit artikel:

Haantjes (seizoen 2, 2026) is een Nederlandstalige bewerking van de Spaanse serie Machos Alfa, geregisseerd door Anna van der Heide en Anna van Keimpema. De acht afleveringen (29–35 min) volgen een vriendengroep van middelbare leeftijd — onder anderen Jeroen Spitzenberger (Mike), Waldemar Torenstra (Danny), André Dongelmans (Greg), Benja Bruijning (Ivo) en Jelka van Houten — die worstelen met relaties, werk en hun veranderende rolopvattingen als mannen.

De serie scoort op herkenbaarheid: de karakters vormen aansprekende archetypen en de verhaallijnen over onduidelijke communicatie, identiteitsvragen en relationele onzekerheid voelen plausibel en toegankelijk. Het tempo is hoog, de humor licht en het acteerwerk overwegend degelijk; dat maakt Haantjes makkelijk kijkvoer dat een breed publiek kan aanspreken.

De belangrijkste kritiek is dat de makers te veel vasthouden aan het Spaanse origineel. Veel scènes zijn vrijwel letterlijk overgenomen, waardoor culturele nuances voor Nederland niet voldoende zijn herwerkt. Daardoor missen sommige momenten spontaniteit en geloofwaardigheid: reacties en gedragingen vallen soms buiten de Nederlandse beleving, wat het gevoel versterkt dat je naar een vertaling in plaats van een zelfstandige serie kijkt.

Kort gezegd: Haantjes entertaint en benut sterke, herkenbare thema’s, maar laat een gemiste kans liggen om echt Nederlands te worden. Met meer lokale aanpassingen had het seizoen niet alleen meer urgentie en authenticiteit gekregen, maar ook meer aantrekkingskracht voor kijkers die Machos Alfa al kennen. Voor wie primair op zoek is naar luchtige dramakomiek is het alsnog de moeite waard.