Recensie Netflix-serie 'De Eetclub': een aaneenschakeling van gemiste kansen in nieuwe serieverfilming van de bestseller van Saskia Noort

In dit artikel:

De zevendelige serie De Eetclub is een nieuwe bewerking van Saskia Noorts bestseller, nadat de speelfilm uit 2010 van Robert Jan Westdijk weinig publiek trok en door critici werd afgebrand. De serie, geregisseerd door Dana Nechushtan en Margien Rogaar, is volgens de recensent duidelijk beter geslaagd, maar blijft kampen met flinke tekortkomingen.

Het verhaal draait om Karen en Michel, die vanuit de stad naar het welgestelde Bergen aan Zee verhuizen. Karen ligt tijdelijk uit haar werk als eindredacteur na een onduidelijke beschuldiging van ongewenst gedrag. Via haar vriendin Hanneke raakt ze betrokken bij een rijke, losbandige vriendinnenclub. De acht leden lijken een comfortabel leven te leiden, maar onderlinge spanningen, affaires en geheimen komen snel aan de oppervlakte.

De serie begint met de brand in het huis van Babette en Evert. Babette en de kinderen overleven, maar Evert komt om. De politie verhoort in elke aflevering een ander centraal personage, terwijl de serie voortdurend wisselt tussen heden en verleden. Dat versterkt het mysterie rond de brand, maar maakt de chronologie geregeld onduidelijk.

De fraaie beelden van het duinlandschap en de degelijke regie vormen sterke punten. Volgens de recensie schiet vooral het scenario tekort. De personages raken te snel ingeburgerd, de spanning draait vooral om de vraag wie de brand heeft veroorzaakt en de uitwerking van hun onderlinge wantrouwen blijft achter. Ondanks de extra speelduur vervalt de serie regelmatig in soapachtige ontwikkelingen. Daardoor verandert een aanvankelijk vermakelijke binge-ervaring geleidelijk in een reeks gemiste kansen, mede doordat vrijwel geen van de personages — behalve de goedhartige Michel — sympathie oproept.