Recensie Netflix-serie 'Cashero': superheld met permanente geldproblemen
In dit artikel:
Cashero (2025) is een Zuid-Koreaanse superheldenserie van regisseur Lee Chang-min, met Lee Jun-ho in de hoofdrol als de ongelukkige Kang Sang-woong. De korte reeks telt acht afleveringen (47–61 min) en speelt zich af in Seoel. De centrale vondst: Sang-woong erft een superkracht die letterlijk geld doet verdampen bij elk heldhaftig gebaar — hoe meer hij zijn krachten gebruikt, hoe meer contant geld er verdwijnt. Daardoor wordt het helpen van anderen voor een arme kantoormedewerker al snel onbetaalbaar.
De serie benut dit absurde uitgangspunt vooral als komische set-up. Lee Jun-ho, bekend als popster, krijgt hier de rol van een ongelukkige loser die moeite heeft zijn rekeningen te betalen en voortdurend zijn spaarpot leegmaakt voor slechte aankopen. De kracht blijkt bovendien gekoppeld aan een moraalregel: als Sang-woong geen goede daden verricht, krijgt hij lichamelijke klachten, wat hem dwingt een moreel pad te volgen — tegen zijn nature in. Naast hem bestaat er in het verhaal een geheime gemeenschap van andere mensen met bijzondere gaven en een rivaliserend genootschap dat op jacht gaat naar mensen van wie de krachten overdraagbaar zijn.
Cashero scoort punten voor originaliteit en humor: het concept levert voortdurend nieuwe, vaak geestige variaties op. Ook de casting en de droge, zelfbeklagende innerlijke monologen van de hoofdpersoon werken goed. Tegelijk zijn er duidelijke tekortkomingen. De serie stapelt te veel ideeën en personages op, waardoor sommige plotlijnen niet genoeg ruimte krijgen. De toon schommelt sterk — van luchtige komedie naar donker, bloederig geweld — wat de samenhang ondermijnt. Technisch haalt het drama ook onvoldoende: enkele lelijke greenscreens en een vaak flets, advertentiesoap-achtig kleurgebruik geven de beelden goedkoopheid, ondanks adequate actiesequenties.
Als geheel is Cashero een slimme, onderhoudende variant op het superheldengenre met een antikapitalistische inslag, maar door wisselende kwaliteit en overbodige subplotten valt het net te veel terug om van een doorbraak te spreken. Voor wie openstaat voor een vreemd, grappig concept is het de moeite waard; verwacht alleen geen nieuwe Squid Game.