Recensie 'Lucky Luke': Goscinny draait zich om in zijn graf
In dit artikel:
Disney en France Télévisions brengen in 2026 een live‑actionserie van Lucky Luke uit, geregisseerd door Benjamin Rocher. Acht afleveringen van 32–36 minuten proberen de klassieke stripfiguur van Morris en René Goscinny naar televisie te vertalen. De cast omvat onder anderen Alban Lenoir als Lucky Luke, Billie Blain als Louise, Camille Chamoux als Calamity Jane en Jérôme Niel als Joe Dalton.
De verhaallijn zet in op een licht realistische toon: Lucky Luke heeft zijn hand geblesseerd en kan niet sneller schieten dan zijn schaduw. Hij ontmoet de achttienjarige Louise, die gelooft dat hij betrokken is bij de ontvoering van haar moeder Charlie. Wanneer Lucky ontdekt dat Louise zijn dochter is, gaan ze samen op zoek naar Charlie, wat hen onder andere bij de Daltons brengt — die hier verrassend getemperd en zelfs meelijwekkend zijn nadat Joe een hersenschudding kreeg en plots liefde predikt.
De makers schrappen veel slapstick en vervangen het door meer verbale, hedendaagse Franse comedyhumor. Daardoor droogt veel van de oorspronkelijke geest van Goscinny op: Jolly Jumper fungeert louter als gewoon paard, Ratanplan ontbreekt, en iconische karikaturen zoals Averell Dalton, Billy the Kid en Calamity Jane verliezen hun herkenbaarheid en komische scherpte. Pogingen tot tienerhumor, sentimentaliteit en spanning werken net irritant in plaats van versterkend. De serie citeert losse elementen uit albums als Lucky Luke tegen Joss Jamon en De Rechter, maar het overplanten van ideeën leidt vaak tot mislukte uitwerkingen.
In vergelijking met eerdere adaptaties — van Terence Hill tot Jean Dujardin en komische varianten met Eric en Ramzy — schiet deze serie er opnieuw naast in het vangen van Goscinnys specifieke humor. Alban Lenoir komt niet overtuigend over als uitgesproken held; paradoxaal genoeg zijn het de bijfiguren die minder slecht uitgewerkte scenes nog proberen te dragen. Conclusie: de nieuwe Lucky Luke mist de geest en het bijtende komische ritme van de strips en voegt weinig waarde toe aan het toch al moeizame traditie van live‑actionverfilmingen.