Recensie 'Generations': een babylijk op zolder

In dit artikel:

Generations is een Deens familiedrama (2025) over vier vrouwelijke generaties rond de autoritaire overgrootmoeder Martha, geregisseerd door Thomas Daneskov en Ville Gideon Sörman. De zes afleveringen (53–58 min) volgen hoe een lang begraven geheim — de vondst van een babylijkje uit de jaren vijftig — oude wonden opent en oude karaktertrekken binnen de familie steeds opnieuw zichtbaar maakt. Ulla Henningsen speelt Martha; andere rollen zijn onder meer Rikke Eberhardt Isen, Anette Støvelbæk, Alice Bier Zanden, Simon Sears en Olga Schultz.

Tijd en herhaling zijn het motief: het verhaal werkt met terugkerende beelden (rolcake, schelptekeningen, cirkelpatronen) en een gevoel dat gebeurtenissen niet lineair verdwijnen maar telkens terugkeren. Karaktereigenschappen lijken van moeder op dochter over te slaan — vaak scherpe, eigenwijze vrouwen tegenover meegaande mannen — terwijl een buitenstaander in de familie juist te vertrouwen blijkt en daardoor kwetsbaar wordt.

Generations speelt zich af in 2020, het prille begin van de coronapandemie, en verweeft het familiedrama met de maatschappelijke onzekerheid van die periode. Maatregelen en mondkapjes sluipen in de verhaallijn binnen en veranderen de dynamiek tussen personages. Ook hedendaagse angsten en complottheorieën krijgen aandacht: Rita, Martha’s gespannen dochter, fungeert als sluiswachter binnen de familie en gelooft onder meer in bedreigingen als 5G en PFAS, wat extra druk zet op relaties en beslissingen.

De serie geeft geen eenvoudige antwoorden; verhaallijnen blijven vaak open en fragmentarisch. Wie houdt van strak opgeknipte, afgeronde drama’s kan zich daardoor ergeren, maar kijkers die zich overgeven aan de gelaagdheid en het repetitieve patroon van thema’s en beelden vinden in Generations een duistere, fascinerende en soms haast transcendente ervaring. Te zien op NPO Start.