Recensie 'Fallout' seizoen 2: nog steeds een sublieme gameverfilming
In dit artikel:
Fallout keert terug met een tweede seizoen dat het verhaal van twee eeuwen na de bom verder uitspint: een post‑apocalyptisch Amerika in jarenvijftig‑stijl vol verwoeste steden, woestenij, vaults en rivaliserende facties. De serie (8 afleveringen van 49–63 minuten; regisseurs Frederick E. O. Toye, Liz Friedlander, Stephen Williams) bouwt voort op het succes van seizoen één op Prime Video en breidt het publiek uit buiten de gamefanbase.
Centrale verhaallijnen draaien om meerdere zoektochten: Cooper jaagt op zijn vrouw en dochter, Lucy (Ella Purnell) zoekt haar vader en Maximus (Aaron Moten) zoekt Lucy. Onderweg duiken meer geheimen op over de oorsprong van de nucleaire apocalyps en het ware doel van de Vaults. De wereld bevat mutanten, ghouls — die in deze wereld praktisch onsterfelijk blijken — en allerlei groteske bendes en rituelen; het geweld is expliciet en de setting speelt met elementen als kruisigingen, kannibalisme en zombificatie.
Walton Goggins als Cooper/The Ghoul levert een diepgaande, emotionele vertolking (waarvoor hij al eerder een Emmy‑nominatie kreeg), maar de serie speelt zich niet alleen af rond hem: de ensemblecast — waaronder Kyle MacLachlan, Moises Arias, Annabel O'Hagan en een opvallend campy cameo van Macaulay Culkin — werkt sterk samen en ondersteunt de absurditeit van de wereld. Purnell blijft de publiekstrekker: haar charisma en grote ogen maken Lucy tot een sympathieke protagonist die van slachtoffer naar zelfontplooiing groeit.
Tonally balanceert de show zorgeloos tussen grotesk en coherent: niks is te maf (mutante Elvis‑imitators, clubs voor inteeltproducten), maar alles voelt intern logisch dankzij degelijke wereldopbouw. Kritische kanttekening is dat het tweede seizoen zich teveel vertakt; veel personages krijgen minder screentijd door uitgebreide flashbacks en zijplots, waardoor sommige primaire zoektochten — met name die van Lucy en Maximus — soms ondergesneeuwd raken. Meer afleveringen hadden de ontwikkeling van bijpersonages beter kunnen spreiden.
De makers laten echter genoeg lijnen open: er is meer Fallout onderweg, en de visueel uitgewerkte, kleurrijke setting en cast maken de serie tot een blijvertje voor liefhebbers van campy, post‑apocalyptische verhalen.