Recensie 'Dirty Business': van deze Britse casus van grootschalige watervervuiling is het geen megastap naar de misère van PFAS

In dit artikel:

Het Britse driedelige docudrama Dirty Business onderzoekt hoe illegale lozingen van afvalwater de volksgezondheid en het vertrouwen in geprivatiseerde waterbedrijven ondermijnen. De serie opent ironisch met een archiefspeech van oud-premier Margaret Thatcher, waarin zij privatisering van water als een groot succes voorspelt. Ongeveer tien jaar later belandt rioolwater bij een recreatiestrand in zee.

Het verhaal springt tussen een ziek meisje dat in de jaren negentig na een strandbezoek ernstig ziek wordt en de gebeurtenissen rond twee klokkenluiders in 2016. De gepensioneerde voormalige politieagent Ash Smith ontdekt opvallende veranderingen in het rivierwater, terwijl de academisch geschoolde Peter Hammond datasets met behulp van AI analyseert. Samen proberen zij de vervuiling en de betrokkenheid van waterbedrijf Southern Water aan te tonen.

De makers besteden veel aandacht aan feitelijke nauwkeurigheid. Authentieke nieuwsbeelden en bronnen worden zichtbaar gemarkeerd, terwijl ook wordt aangegeven wanneer scènes zijn nagespeeld. Grote bedrijven worden rechtstreeks genoemd en de serie toont hoe zij beschuldigingen van nalatigheid en corruptie proberen te ontwijken.

Volgens de bespreking werkt die nadruk op uitleg en bronvermelding echter averechts. Veel dramascènes zijn slechts illustraties: acteurs lezen e-mails letterlijk voor, kijken daarbij in de camera en krijgen soms zelfs tekstuele aanwijzingen over wat personages opmerken. Door het voortdurende schakelen tussen jaartallen en locaties komt het verhaal bovendien moeilijk tot leven. Vooral de eerste aflevering oogt daardoor gekunsteld en soms knullig.

De serie wint aan kracht in de rechtbankscènes van de tweede aflevering, wanneer het tempo rustiger wordt en ook bewoners uit zwaar getroffen gebieden een stem krijgen. Als aanklacht tegen de hebzucht en onverschilligheid van grote waterbedrijven blijft Dirty Business inhoudelijk relevant, mede door de herkenbare parallellen met Nederlandse vervuilingszaken zoals Chemours en PFAS-vervuiling rond Dordrecht. Als drama maakt de miniserie echter weinig indruk; haar belangrijkste effect is dat ze kijkers opnieuw alert maakt op de gevolgen van watervervuiling.