Recensie 'Badgast': slaat vrijwel alle planken mis
In dit artikel:
Badgast (2025) is een achtdelige misdaaddramaserie (42–47 min per aflevering) van regisseurs Sander Brants en Filip Lenaerts, met Tom Waes als Vince en Freya van Campenhout als zijn dochter Zoë; in de bijrollen onder anderen Jack Wouterse, Hannah van Lunteren en Frank Focketyn. De serie speelt deels op Curaçao en vooral op Terschelling, waar Vince – een Vlaming met een duikschool – door een criminele geldschieter wordt opgedragen cocaïne uit een gezonken boot te halen. Uit schuldgevoel haalt hij zijn in België wonende dochter erbij, maar zorg voor haar blijkt slecht te combineren met zijn opdracht.
De makers mikken op een duistere misdaadtoon met humoristische accenten, in de geest van Britse voorbeelden, maar volgens deze recensie valt het eindresultaat ver terug. De serie slaagt er niet in empathie voor de hoofdpersonages op te bouwen: Vince komt over als een onbetrouwbare, onsympathieke vader en geen charmante antiheld, terwijl Zoë en de meeste bijfiguren eendimensionaal en vaak tegenstrijdig geschreven zijn. Dit ondermijnt elke emotionele inzet in het plot.
Verder zijn er opvallende logische gaten en gemakzucht in de plotopbouw: onduidelijkheden over waarom de drugs bij Terschelling liggen, onverklaarbare hotelomstandigheden en een politie die systematisch ondeskundig wordt neergezet. De dialogen klinken onnatuurlijk en oubollig, de regie lijkt vooral functioneel, en visuele keuzes zoals veelvuldig splitscreen dragen weinig bij aan spanning. De soundtrack probeert hip en speels te zijn, maar overtuigt niet. De climax wordt als teleurstellend en slecht gefilmd beoordeeld, waardoor de afronding weinig zeggingskracht heeft.
Badgast is geproduceerd onder meer door Pupkin, dat eerder met Amsterdam Empire wél kwaliteit liet zien, waardoor de tegenvallende uitvoering extra opvalt. De recensie suggereert dat de serie eerder geschikt was voor een internationale markt als afwijzing, en nu op het Nederlandse publiek wordt losgelaten. Conclusie: een ambitieus uitgangspunt—duistere misdaad met een zwarte humortoon—inderdaad aanwezig in intentie, maar in uitvoering chaotisch, onsympathiek en weinig geslaagd.