Recensie 'And Just Like That...' seizoen 3: nauwelijks seks en maar weinig city
In dit artikel:
Een paar weken geleden bleek dat And Just Like That... na het derde seizoen stopt, en dat einde voelt voor de recensent als een opluchting. De revival brengt opnieuw Carrie Bradshaw (Sarah Jessica Parker), Miranda Hobbes (Cynthia Nixon) en Charlotte York (Kristin Davis) terug in Manhattan, in twaalf afleveringen van zo’n 29–45 minuten, maar slaagt er volgens de criticus niet in het morele en seksuele lef van het origineel te herstellen.
Het grootste bezwaar is dat de serie de expliciete, avontuurlijke seksualiteit die Sex and the City ooit kenmerkte vrijwel heeft weggepoetst. Daardoor blijven veel verhaallijnen oppervlakkig en neigen ze naar standaard romantische komedie. Met name Carries relatie met Aidan (John Corbett) wordt problematisch: waar fans ooit voor Team Aidan vochten, portretteert seizoen drie hem als bijna toxisch — een man die Carrie aan het lijntje houdt en niet volwassen lijkt om te gaan met hun gedeelde verleden. Carrie zelf komt over als wanhopig en afzijdig in plaats van emanciperend en zelfstandig.
Enkele verhaardraadjes leveren wel degelijk voldoening. Miranda’s zoektocht naar haar seksuele identiteit lijkt zich nu geloofwaardiger te ontwikkelen dan in eerdere seizoenen, waarin een non-binair personage geforceerd aan het ensemble werd toegevoegd. Seema (Sarita Choudhury) krijgt een strelende affaire met een tuinman die de weinige echte, prikkelende seksscènes oplevert. Charlotte en Harry bieden momenten van sterk acteerwerk, maar ook die verhaallijn glijdt uit in slapstick en ongeloofwaardigheid. Daarnaast wordt het overlijden van de vader van LTW gekwalificeerd als slecht geschreven, iets wat online al veel kritiek kreeg.
Esthetisch blijft het seizoen sterk: mode, Manhattan-locaties en het aspiratievolle stadsleven zijn weer een lust voor het oog. Maar inhoudelijk voelt het leven van de personages veel minder vrij en herkenbaar dan ooit. De slotafleveringen zijn volgens de recensent gehaast en geven geen waardig einde aan het verhaal van deze voorheen zelfstandige, werkende vrouwen. Het resultaat is een reeks die visueel betovert maar dramatisch en thematisch teleurstelt.